Een tijdje geleden had ik het geluk om de lieve Janine te ontmoeten. Janine is moeder van een tweeling. Ze zet zich al 3 jaar in voor de stichting "In Liebe gehüllt e. V." en onder de naam "Potsdamer Mädels, gemeinsam für Frühchen und Sternchen" naaien, breien, haken en knutselen zij voor de omliggende ziekenhuizen. De focus van "In Liebe gehüllt" ligt ook bij te vroeg geboren baby's, daarom voorzien ze bijvoorbeeld de neonatologie van het Klinikum Westbrandenburg in Potsdam en Brandenburg van spullen. Ze willen met hun handgemaakte spulletjes troost bieden en de ouders van prematuurtjes en sterrenkinderen steunen.
Janine was 4 jaar geleden zwanger van een tweeling. Haar zoon Luke kon helaas maar een paar dagen bij zijn ouders blijven. De volgende tekst schreef Janine destijds in een groep voor moeders van sterrenkinderen. Zulke groepen zijn een ware zegen, omdat je daar over je ervaringen kunt praten en oprechte empathie ervaart.
Het persoonlijke verhaal van Janine
"Op donderdagavond 07.12.2017 om 22.30 uur reed mijn vriend Carlo me met vermoedelijke weeën naar het ziekenhuis. Ik was toen in week 26 + 3 van mijn zwangerschap. In het ziekenhuis werd ik onderzocht. Het bleek dat het inderdaad weeën waren. Helaas lag de vruchtzak ook erg ver naar voren. Voor een optimale longfunctie, wanneer de kleintjes ter wereld zouden komen, was het beter als ze zich nog minstens 2 dagen, of liefst zelfs 10 dagen, in mijn buik konden ontwikkelen. Daarom kreeg ik weeënremmers en andere belangrijke medicijnen toegediend, zoals medicatie voor de longrijping en antibiotica. Daarna werd ik naar een kamer gebracht. De ogenschijnlijk lichte weeën werden echter steeds heviger en kwamen uiteindelijk om de minuut, zodat een spoedkeizersnede onvermijdelijk was. Tot ons grote geluk bij een ongeluk waren alle belangrijke artsen op dat moment al aanwezig. Lara (2:41 uur, 34 cm groot en 745 g zwaar) en Luke (2:42 uur, 980 g zwaar en 37 cm groot) kwamen ter wereld. Al op dezelfde dag wilde Lara niet meer beademd worden via de buis. Ze wilde liever zelf ademen, waardoor ze er flink tegenin vocht en de beademingsbuis op diezelfde dag in de middag bij haar verwijderd kon worden. In de namiddag begon ook Luke ertegen te vechten, en zodoende mocht de buis er tegen de avond bij hem ook uit. Beiden waren redelijk stabiel. De volgende dag mocht ik zelfs al even met Luke knuffelen. Er was een uur voor gepland, omdat ze hun lichaamstemperatuur nog niet zolang vast kunnen houden. Hij deed het zo goed, dat het uiteindelijk bijna anderhalf uur werd. De volgende dag kreeg Luke echter ademhalingsproblemen, waardoor verpleegkundigen en artsen snel moesten handelen. Hij werd toen eerst weer even gestabiliseerd. In de namiddag bezocht ik ze allebei. Ze vertelden me over Luke's ademhalingsmoeilijkheden. Nog tijdens mijn bezoek ging het weer slechter met hem. Ik moest de kamer verlaten en liep eerst nog ijsberend op de gang, maar ging toen toch naar mijn eigen kamer. De arts zei dat hij wat later zou komen om me alles in de kamer te vertellen. Totaal gebroken belde ik mijn man Carlo, die direct naar ons toe kwam. Kort nadat de twee artsen in mijn kamer arriveerden, was ook Carlo daar. We liepen samen naar de neonatologie. Helaas moesten we horen dat Luke het niet ging redden en dat de enige optie die overbleef, was om hem te laten gaan. Zodat hij van dit alles niets meer mee zou krijgen, werd hem onder andere een slaapmiddel gegeven, en zo kon hij in mijn armen inslapen. De volgende dag hebben ze Luke naar een apart kamertje gebracht. Mijn ouders en ik konden toen nog een keer afscheid van hem nemen. Ik liet hem in mijn armen leggen en rouwde samen met mijn ouders. Hoeveel verdriet we ook hebben dat we hem moesten laten gaan, zo ontzettend trots zijn we ook op hem. Hij is zo dapper en sterk geweest en hij heeft ons drieën het leven gered. Luke had het al in mijn buik gevoeld. Hij wilde niet dat ook zijn zusje en mama gewond zouden raken. Hij gaf me ook alle kracht om een allereerste en tegelijkertijd laatste keer langer dan gepland met mama te kunnen knuffelen. Nu waakt hij in vrede over ons. Naschrift: We lieten autopsie op hem plegen, om daarmee andere getroffen gezinnen te kunnen helpen. Op dat moment waren er drie vermoedens, waaronder een longbloeding. De patholoog stelde vast dat Luke inderdaad aan een longbloeding overleden was en dat deze al in mijn buik begonnen was."
Ons gezamenlijke bezoek aan de natuurbegraafplaats
Het verhaal van Janine maakt me oneindig verdrietig. Wij leerden elkaar kennen via Facebook, want ik wilde mijn trouwjurk graag aan hun stichting doneren. Ik vertelde haar over de rouwsieraden en wat een prachtige manier het zou zijn om de kleine Luke dicht bij zich te kunnen dragen in de vorm van een persoonlijk herinneringssieraad. Janine gaf aan dat als ze eerder van ons had gehoord, ze graag een sieraad had laten maken, maar ze had helaas geen tastbare herinneringen meer over. Haar verhaal liet me niet los en toen kreeg ik een idee. Janine vertelde me ooit dat Luke begraven ligt op een natuurbegraafplaats. Ik stelde haar voor dat we materiaal van zijn boom konden verwerken. Janine vond het een mooi idee en ik mocht met haar mee naar de boom van Luke. Voor mij was het de eerste keer dat ik een natuurbegraafplaats bezocht.
Ik kan heel goed begrijpen dat zij en haar vriend Carlo voor deze vorm van begraven hebben gekozen. De sfeer is echt heel bijzonder. Het is er rustig, maar toch is er volop leven. De vogels fluiten, de insecten kriebelen. Het zoemt en ritselt. Op deze natuurbegraafplaats heb je speciale vallende sterrenbomen. De kleine Luke is bij zo'n boom begraven. De gedachte dat hij daar niet alleen is, vind ik prachtig. We hebben een beetje vers, vochtig mos onderaan de stam en wat schors meegenomen. Het sieraad wordt prachtig, dat weet ik zeker.
Deze dag heeft me nog lang beziggehouden. Ik was bedroefd en onder de indruk tegelijk. Janine is zo'n sterke, geweldige vrouw en moeder. Ze weet Luke een vaste plek te geven in hun dagelijkse gezinsleven. Luke's tweelingzusje ging met ons mee tijdens het bezoek aan Luke, en ze stal onmiddellijk mijn hart. Ze vertelde me over haar broertje en hoe erg ze hem mist, en dat op zo'n fantastische, hartelijke manier. Tijdens het praten vlogen er twee vlinders langs en ze wist zeker dat die haar broertje kwamen bezoeken. Ik had het gevoel dat ik de speciale band kon voelen die uitgaat van een tweeling.
Bedankt voor deze dag en je vertrouwen, lieve Janine.
Naschrift 15.06.2021: De herinneringsarmband van mos en schors van Luke's sterrenboom is helemaal klaar.