De liefde van mijn leven.
We zijn 27 jaar samen geweest. We leerden elkaar kennen op een privéfeestje en de vonk sloeg direct over. Na zeven dagen woonden we al samen. Ruzies of stevige discussies hadden we alleen over de opvoeding, daar hadden we soms een andere kijk op. Verder hebben we nooit ruzie gemaakt. We gingen altijd zitten om te praten en dat deden we veel. Hij heeft me niet één keer toegeschreeuwd. Hij stond altijd voor me klaar en we vonden samen voor alles een oplossing. We vonden het belangrijk om samen te leven en niet langs elkaar heen. We lazen boeken, vertelden elkaar erover en discussieerden er daarna urenlang vol vuur over. Hij was mijn wederhelft. Natuurlijk gingen we ook vaak uit. Ik verraste hem ook regelmatig met spontane uitstapjes naar de zee. We genoten intens van onze dagen samen. Hij kende me zo goed dat hij altijd kleding voor me meebracht uit elke plek ter wereld waar hij voor zijn werk was. Ik heb bijna nooit sloffen of ondergoed voor mezelf hoeven kopen, want alles wat hij meebracht, paste als gegoten. Hij noemde me altijd kleintje.
Haar als herinnering aan mijn overleden man in een sieraad.
Wij houden van traditionele fotografie. We laten foto's nog steeds afdrukken en plakken ze al jaren in echte fotoalbums. In deze albums belanden ook allerlei andere dingen. Toen Krzysiu overleed, heeft onze zoon alles uitgezocht en in een van de albums vond hij haar van ons allemaal. Krzysztof had dit ooit als aandenken bewaard. Wat een prachtig toeval, want zo had ik iets van hem dat ik ter herinnering in mijn eigen sieraad kon laten verwerken.
Persoonlijke woorden uit een liefdesbrief van mijn overleden man.
Samen praatten we niet alleen veel, we stuurden elkaar ook handgeschreven liefdesbrieven. Een brief brengt veel meer emotie over dan een elektronisch bericht ooit zou kunnen. Om deze bijzondere woorden altijd dicht bij me te dragen, heb ik fragmenten uit een brief laten vastleggen op een graveerstaafje. Dankzij dit sieraad is mijn overleden man altijd heel dichtbij. Het geeft me de kracht om dit verlies een plek te geven. Als iemand me naar dit bijzondere sieraad vraagt, vertel ik vol trots ons verhaal.
Verhalen als deze raken ons diep en we zijn dankbaar dat we door dit sieraad daar een klein onderdeel van mogen zijn. Dank jullie wel.