Toen ik je destijds voor het eerst zag, was ik 15 en jij 6 maanden oud. Je viel niet erg op tussen al je broertjes en zusjes. Ik zal nooit vergeten hoe je heel onverwacht op me afkwam om me een kusje op mijn neus te geven. Toen merkte ik je pas voor het eerst op en met dat gebaar ben je in mijn geheugen gegrift. Later besefte ik dat dat het moment was waarop jij mij had uitgekozen. Zoals het lot het wilde, kreeg ik een paar weken later een e-mail van onze vertrouwde fokster. Ze had gemerkt hoe goed we met elkaar overweg konden en had daarom besloten jou toch aan mij te geven, ze vroeg of ik je wilde adopteren.
Dat was het moment waarop je deel werd van mijn leven. Je was op dat moment mijn tweede hond en ik merkte al snel dat jij anders was. Je hebt me door mijn jeugd begeleid, je was altijd aan mijn zijde. Je merkte het wanneer ik me slecht voelde en kwam dan tegen me aan kruipen. Je was daarin echt uniek.
Je was heel bijzonder.
Ik heb sindsdien en ook nooit meer zo'n meelevende aard bij een hond opgemerkt als bij jou. Je had nog eerder in de gaten dat het slecht met me ging dan ik het zelf doorhad. Het werd wel vreemd voor je toen ik het huis uitging. Ik kon je niet meenemen naar mijn eigen appartement, omdat je door mijn ploegendiensten te veel alleen zou zijn geweest. Je nam me dat erg kwalijk en begreep niet waarom ik er ineens niet meer was. Je kon in zo'n situatie echt haatdragend zijn. Je liet me heel duidelijk merken dat je teleurgesteld in me was.
Je was in deze tijd mijn houvast
Korte tijd later leerde ik mijn huidige echtgenoot kennen. Vlak nadat we een relatie kregen, was mijn eerste vraag of ik jou in huis kon nemen. Mijn man was meteen akkoord. Dat was precies de juiste beslissing, want je maakte deel uit van mijn leven en je hebt het me goddank snel vergeven. Met je unieke en liefdevolle karakter heb je natuurlijk ook mijn man direct om je vinger gewonden. Zonder dat hij het goed en wel besefte, sloot hij je in zijn hart. Deze gave had je bij veel mensen die jou mochten leren kennen.
Daarna ben ik door een zware periode gegaan. Dat had je in de gaten. Je was nog aanhankelijker dan normaal, omdat je merkte dat ik me psychisch ellendig voelde. Ik zat op de vloer en kon alleen maar huilen. Ik wilde niet meer leven en zag nergens de zin meer van in. Toen kwam jij eraan, je stootte tegen mijn hand en keek me met je grote ogen aan. Wij konden communiceren zonder woorden. Ik begreep dat je op dat moment tegen me wilde zeggen: Laat me niet in de steek. Dat was een van de meest indrukwekkende momenten in mijn leven. Je was in deze tijd mijn houvast. Ik ben de strijd tegen mijn ziekte aangegaan en jij was daarbij een enorme steun. Je was bij onze bruiloft, droeg je prachtige gouden jurkje en je was er op een van de gelukkigste momenten in ons leven.
Je maakte deel uit van onze familie
Helaas werd je de laatste 4 jaar ernstig ziek. Al snel gaf de dierenarts ons niet veel hoop meer. Maar ze kenden jou natuurlijk niet. Je had een leeuwenhart en je hebt altijd gevochten. Tot het niet meer ging. Mijn man en ik geloven dat je op het laatst alleen nog maar voor ons hebt gevochten. Je voelde je al langere tijd slecht, maar dat liet je niet merken. Je wist hoe zwaar het verlies voor mij zou zijn. Per slot van rekening kende je me al 15 jaar.
Vandaag ben ik dankbaar dat je mijn 30e en jouw 15e verjaardag nog met mij hebt kunnen vieren. Dat je nog onze verhuizing naar ons huis hebt meegemaakt. Ik ben je voor zoveel dingen dankbaar en een hond zal nooit jouw plek in mijn hart kunnen innemen. Je was niet zomaar een dier, je maakte deel uit van onze familie. Een kind ter vervanging.
De herinneringen aan Taranee rusten nu in een ring, die dagelijks wordt gedragen, dicht bij de hand die ooit naar haar reikte.