Anna Lena is het gezicht achter het Instagram account geliebtes.Sternenkind. Voor het eerst deelt ze haar persoonlijke verhaal met ons en haar volgers. Ze laat ons delen in haar ontzettend verdrietige verhaal en ik ben dankbaar dat ze daar de moed voor heeft gevonden. Op haar account praten dagelijks bijna 6000 ouders met elkaar over sterrenkinderen. Zo'n account is nodig, omdat het ouders een veilige plek biedt om in contact te komen met anderen die ook een verlies hebben meegemaakt. Je voelt dat je niet alleen bent en wordt begrepen.
Het verhaal van Anna Lena
Augustus 2013. Negen jaar geleden had ik de positieve test in handen. Op nog maar negentienjarige leeftijd. Vers verliefd, nog maar net samen en acht weken voor de start van mijn opleiding in het ziekenhuis. Een paar dagen later, op een woensdag, was ik bij mijn arts. Hij maakte een echo en zag meteen dat het een eeneiige tweeling werd. Mono mono tweeling. Niet echt ideale omstandigheden, volgens hem. "Dit soort zwangerschappen eindigt vaak in een doodgeboorte. Denk na over een abortus. Je bent nog jong." Zo zat ik toen nog een tijdje bij de arts in een kamertje, omdat ik niet kon stoppen met huilen en niet in staat was om naar huis te rijden. Een ongeplande zwangerschap, een tweeling en een risicozwangerschap. Te veel tegelijk.
Een risicozwangerschap
Thuis hebben we toen veel gegoogeld, gezocht en gepraat. We kunnen dit aan! De eerste tijd verliep best goed. Ik heb er altijd op vertrouwd dat alles goed zou komen. Vanwege de risicozwangerschap gingen we elke twee weken voor een echo en met elke volgende afspraak groeide de vreugde en het vertrouwen in mijn lichaam. In de veertiende week van de zwangerschap kreeg ik plotseling een hevige bloeding. Ik was er zeker van dat het nu te laat was. We reden meteen naar mijn arts, waar we ook direct door mochten naar de behandelkamer. We zagen meteen twee kloppende hartjes. De zware bloeding kwam door een enorm hematoom, wat niemand eerder was opgevallen. Hij belde een ambulance en ik werd naar het ziekenhuis gebracht. Daar volgden nog meer onderzoeken en de artsen stelden vast dat de vruchtwatertest ook positief was. Door de bloeding was de vruchtzak gescheurd en sindsdien had ik strikte bedrust en kreeg ik antibiotica. Met de baby's ging het gelukkig uitstekend. Na 7 dagen was de test negatief. De scheur was vanzelf weer gedicht en ik mocht naar huis. Op voorwaarde dat ik bedrust bleef houden.
Weer thuis
De dagen thuis gingen maar langzaam voorbij. Ik zocht steeds vaker naar ervaringen met mono mono tweelingen en werd steeds onrustiger. De navelstrengen van de baby's waren een enorme kluwen. Het had elk moment kunnen gebeuren dat een baby zich een keer te veel omdraaide en een knoop in de navelstreng werd aangetrokken en ze allebei zouden sterven. We waren zo vaak in het ziekenhuis of bij mijn arts, omdat ik geen bewegingen meer voelde en dacht dat ze allebei overleden waren. Op een gegeven moment, bij de uitgebreide echo, hoorden we dat we twee meisjes zouden krijgen en dat een van beiden een hartafwijking had. We werden doorverwezen naar de universiteitskliniek in Bonn, die daar meer verstand van hebben. Er volgden regelmatige afspraken en iedereen was het erover eens dat ze direct na de geboorte geopereerd moest worden, maar dat alles goed te behandelen was. Vanaf de 33e week van de zwangerschap werd ik opgenomen en kreeg ik plotseling vroegtijdige weeën. Vanaf dat moment had ik weer strikte bedrust en kreeg ik weeënremmers om de bevalling nog even uit te stellen, zodat ze allebei nog wat konden aankomen. Op 26 februari stond de geplande keizersnede op het programma. Vijf weken te vroeg, maar ze konden de weeënremmers niet nog hoger zetten. We waren zo zenuwachtig en vol voorpret.
De geboorte van de tweeling
De keizersnede begon en omdat ze niet wisten welke van de twee de baby met de hartafwijking was, werden ze allebei direct meegenomen. Niemand kon me vertellen hoe het met ze ging. Ik werd verzorgd en naar de uitslaapkamer gebracht. De cardioloog kwam en zei dat alles toch wat ingewikkelder was dan eerder gedacht. Maar het zou allemaal goed komen en ze zouden het oplossen. In een bedje, aan talloze kabeltjes, schoven ze Klara even naar ons toe, voordat ze meteen weer voor verdere onderzoeken mee moest. De tijd verstreek en ik lag nog steeds in de uitslaapkamer, totdat ik tot mijn verrassing naar de verloskamer werd verplaatst. Na tweeënhalf uur brachten ze me toen naar de neonatale intensive care, waar Lina pas gewassen en aangekleed in haar bedje lag. Ik kreeg haar op mijn borst en we mochten even knuffelen en elkaar leren kennen. De tijd ging voorbij. Hoe het met Klara ging, kon niemand me vertellen. Opeens kwam er een verloskundige huilend binnen en zei dat de artsen gebeld hadden. Het ging steeds slechter met Klara en ze zouden me meteen naar de cardiologie brengen. De hartafwijking was aanzienlijk ernstiger en niet te behandelen. Tot op de dag van vandaag vraag ik me af waarom geen enkele arts dit is opgevallen. We waren bij zoveel artsen geweest voor een echo en niemand wilde gezien hebben hoe erg het defect was. Ze overleed na amper elf uur op deze wereld in mijn armen.
De tijd daarna
De tijd daarna was verschrikkelijk. Ik verviel in depressies, deed mezelf pijn en ik weet zeker, als ik er niet voor Lina had moeten zijn, was mijn leven op dat moment ook voorbij geweest. Onze relatie liep kort daarna stuk, nog voor de eerste verjaardag en sterfdag. We gingen allebei te verschillend om met het verdriet. Een paar maanden later begon ik met therapie en had ik een nieuwe relatie. Ik heb alsnog een opleiding afgerond, we zijn getrouwd, hebben een huis gekocht en twee wondertjes gekregen. En hoewel de eerste tijd zo ongelooflijk donker en hopeloos was, ben ik blij dat ik nooit heb opgegeven. Ondanks alles wat er is gebeurd, is het leven mooi en ik ben blij dat ik erbij ben.
Lieve Anna Lena, een hele dikke knuffel voor jou. Dank je wel!